17 september 2009

Patrick Stam had beloofd een mooi verslag te maken van zijn koers in België. Hij kwam zijn belofte na met een wel heel bijzonder verhaal.  

Oké, nu het voor vele lang verwachte verslag van een wedstrijd in België. Nadat er al 2x keer in België was gekoerst, vonden we (Jorn, Thom en Patrick) dat er toch een derde keer aan vast moest worden geknoopt. Na wat rondneuzen kwamen we uit bij een wedstrijd in Meerle, net over de grens. Voor België moet je eerst het een en ander geregeld hebben voordat er mag worden gereden. Daarom nu eerst ff een spoedcursus: Wat heb je nodig om in België te mogen rijden. Zo moet er bij de eerste wedstrijd een pasje worden gekocht. Dit poepbruine pasje, is een licentie voor renners van buiten België die daar willen rijden. Verder moet er een kalenderkaart worden gekocht. Dit is een kaart waarop wordt aangetekend als je een wedstrijd rijdt. Je mag ook maar een paar wedstrijden per week rijden. Als laatste moet er altijd toestemming van de consul van je district zijn. Dit papiertje moet per maand opnieuw worden aangevraagd via de mail. En dan nu het verslag van de koers: 

He, denkt u nu, waar is Het verslag dan. Is er misschien iets fout gegaan bij het op de site zetten? Zijn er te veel grove woorden gebruikt dat het van de voorzitter er niet op mag. Nee. En om er meteen een vervolg aan te geven, er is helemaal geen verslag van de wedstrijd. Geen zin, toch bedacht. Nee, ook niet. Ik zal het proberen uit te leggen: (hier is trouwens wel een verslag van)

Om kwart voor 10 stonden Eric en Thom bij mij(Patrick) voor de deur. Inpakken en naar Jorn. Vanaf het viaduct (bij de Communicatieweg) over de A9 zagen we op het infobord dat er 1 km file was. Nou, oké, kan gebeuren. Na Jorn te hebben opgehaald draaien we bij de Bazaar de snelweg op, 2 rode kruisen en 1 baan beschikbaar. Daarna werd het weer vrijgegeven. Raar, maar oké, misschien was het ongeluk er wel voor gebeurd. Niemand op de A9 verder, maar het is zondagochtend. Tunnel in, eruit. Matrixborden geven 70 aan. De 1 km file dachten we. We rijden iets verder. Daar zien we de file, we staan achteraan. Er staan mensen naast hun auto. Nog voor de aansluiting met de A22, staan de doodstil. We zien hoe een taxi probeert om te draaien, aangezien er iets terug een Rijkswaterstaatwegje is, maar daar is een politie busje. Ondertussen ben ik mijn moeder aan het bellen om te vragen wat er aan de hand is. Ongeluk. Wegafgesloten. Oké, zal zo wel gaan rijden. We stappen ook maar uit en gaan een beetje rondlopen en wachten. We raken aan de praat met de mensen uit de taxi, zij moeten naar Schiphol, om te vliegen om 1 uur. Het is ondertussen kwart voor 11. Mijn moeder belt. Om half 1 wordt de weg vrijgegeven. Vlak daarna zegt 1 van de mensen die ook naast hun auto staan, dat het weer gaat rijden. We hadden daarvoor onze fietsen van de auto gehaald en Thom was een stukje gaan fietsen over de A9. Jorn ging hem snel halen. Snel alle fietsen op de auto en ook rustig aansluiten. En ja hoor, binnen de kilometer zijn we voorbij het ongeval. Daar was trouwens niks meer van te zien alleen wat politie, die het regelt. We overleggen: gaan we nog heen of gaan we terug. Het was om half 2 starten, en nog anderhalf uur rijden. Tijd: 11:30. Uiteindelijk besluiten we bij het Rotterpolderplein om om te draaien en terug te keren naar huis. Bij Jorn hebben we ons klaargemaakt en zijn we nog het merendeel van de Dam tot Dam classic gaan rijden. Leuk ritje van 90 km. Nadeel je eindigt in Amsterdam op de Dam. Tja, hoe kom je eruit? Na wat uitleg moeten we met de pont. Hier komen we de ouders van Jorn tegen waar we mee terug konden rijden.
Uiteindelijk niet gekoerst dit weekend, maar wel gefietst op de A9 en 90 km gereden.

Groeten,

Patrick