Zaterdag 12 september 2009

Vandaag stond de Ronde van Voorhout op het programma. Toen ik mijn trainings- en wedstrijdschema ging opstellen met Robert Jansen stond deze wedstrijd vetgedrukt. 2 jaar geleden had ik hier ook gereden en ik wist, dat is een rondje voor mij en goed van verdiensten.

Gisteravond stond ik nog aan de start in Giessen voor een avondkoers.

Ons was beloofd dat we op een goed verlicht parkoers zouden rijden. Ik, en velen met mij, vonden het echter te donker, dus was ik half koers afgestapt uit veiligheidsoverwegingen. Ik voelde wel dat de benen goed waren, dus dat beloofde wat voor vandaag.

Voor het eerst in lange tijd voel ik ook weer de zenuwen. Ik krijg dan moeilijk mijn eten naar binnen en ben dan ook al lang tevoren met de keors bezig. Ik kijk de startlijst na, wie rijd er, wie is momenteel goed, hoe kan de keors verlopen op wie ga ik speciaal letten en meer van dat soort dingen. Dat laatste is niet moeilijk want Rick Krijt staat ook aan de start. Bij hem in de buurt blijven is dus het plan. De eerste ronden verlopen wat chaotisch. Veel demarrages en grote tempo wisselingen. Een paar gerenommeerde hardrijders, zoals Dennis van der Putten, proberen weg te rijden. Het lukt niemand. Zal ik het zelf proberen? Nee, geen initiatief, op Krijt blijven letten. Met nog 25 ronden te gaan een valpartij, verwarring in het peloton, mannen op kop die dat niet willen, kleine groepjes rijden weg. Het gaat uit elkaar vallen. Iedereen nerveus. Passeren, dringen en plotseling zie ik Krijt.

Hij duikt onder in de beugel en ik weet genoeg. Hij zoekt een klein gaatje en gaat aan. Ik spring mee in het wiel. We hebben meteen 50 meter en ik weet dit is de slag. Ik zie nog 1 man komen. Edwin Comandeur sluit aan. Volle bak rijden nu. Het treintje draait soepel en we rijden steeds verder weg. Vanuit mijn ooghoeken zie ik nog iemand komen. Ik vind 3 eigenlijk wel genoeg en Rick en Edwin denken er kennelijk ook zo over want het tempo gaat nog even omhoog. Uiteindelijk zijn we definitief weg. Nog 20 ronden, wat een eind met 3 man!! Het fijne van Voorhout is dat ze wel bezig blijven houden, want de premie bel blijft klinken. Elke 2 ronden een premie. De portemonne loopt lekker vol en premies worden goed verdeeld.

Met nog 5 ronden te gaan is het voor mij duidelijk. Dat wordt weer een podiumplek, maar welke. Ik voel echter ook de krachten wegvloeien en realiseer met dat een 2e plek waarschijnlijk het hoogst haalbare is, want ik kan Krijt nooit kloppen in de sprint. Uiteindelijk proberen we het alle 3 niet en komt het op de sprint aan. Rick duikt weg in de laatste bocht en Comandeur laat een gat vallen. Ik ga er vol overheen, maar Krijt is gevlogen. Commandeur laat het hoofd zakken en ik wordt 2.

Gelukkig hoef ik niet meer voluit want de bovenbenen doen goed zeer.

Al met al weer een mooie plek en morgen verder kijken in Hillegom, misschien kan ik het seizoen in stijl afsluiten.

Mijn vaste verzorger Jackie heeft genoten, maar heeft ook nog een vraag:

"Hoe komt het toch dat jij zo vaak de enige BRC'er bent pap?"

Ik moet het antwoord schuldig blijven.

gr Niels