Zaterdag 5 september stond Twello op het programma. Vorig jaar ook deze koers gereden. Mooi asfaltrondje als het tenminste droog blijft…, niet dus. 

Onderweg naar de wedstrijd moest ik voorbij Apeldoorn echt even een kleine boodschap doen. Bij de eerste de beste ‘P’ de weg af. Er stonden een 15 tal auto’s, maar geen inzittenden te bekennen. Ik het bos in (geen toilet aanwezig). Tussen de bomen trof ik de vermiste inzittenden. Het waren allemaal mannen en met andere bedoelingen dan toiletteren of zomaar wandelen, dus ik als een gek weer die auto in…

Net voor de wedstrijd trof ik 2 bekende kleppers uit Noord-Holland, Rick Krijt en Maurice van der Lee. Mooi voorin aan de start, lucht zwart en spoelen maar. Wedstrijd van start, spekglad, 8 deelnemers weg en niet meer terug gezien. Elke bocht met witte strepen was een kwelling om te nemen. Uiteindelijk in een 2e groep met een opdrogende weg de wedstrijd kunnen uitrijden. Uiteindelijk als 10e over de finish. De hele terugweg gemeen mooi weer. 

Zondag 6 september met een niet voldaan gevoel wakker. Bijschrijven voor de wedstrijd in Schijndel dan maar. Het bleek een prachtig rondje van iets meer dan 2 kilometer, deels door de polder en deels over een compleet verlaten industrieterrein. Er stonden zo’n 65 A amateurs aan de start.

Vanaf ronde 3 meteen ervandoor met Eddy Hermsen. Samenwerking was prima maar na een 20-tal minuten moesten we capituleren. Tegen een nog fris peloton was het onbegonnen werk. Steeds probeerden groepjes renners weg te rijden, maar steeds sloot het peloton weer aan. Tussentijds met een aantal groepjes weggeweest, maar het wilde maar niet uit elkaar spatten. Met nog 3 ronden op het bord leek het een massasprint te gaan worden. Opeens kwamen 2 renners toch goed los. Met een alles of niets poging naar het tweetal toe, omkijken en ik kijk recht in het vriendelijke gezicht van Robin de Pruissenaere met nog een renner, maar daarachter een gapend gat. Met zijn 5-en volle bak door. Nog 2 ronden, nog 1 ronde, er wordt verzaakt, er vallen wat woorden, er wordt weer gedraaid en met nog een ½ ronde te gaan, beginnen we erin te geloven. Met een venijnige versnelling probeer ik weg te komen, maar Robin pareert de aanval en neemt over. Samen weg…

Natuurlijk een te mooie situatie om  waar te zijn. Een van de overige kopgroepleden, Jochem van der Doelen, komt op de finishstraat als een duveltje uit een doosje aansnellen en sprint zo naar de winst. Maar dat hadden we niet afgesproken…

Ik kon mijn fiets in een uiterste inspanning nog voorbij die van Robin krijgen. Tweede dus (barheu, dacht ik eerst).

Even later realiseerden Robin en ik dat we het podium mochten beklimmen. Met zo’n deelnemersveld een geweldige prestatie. We hadden de rassprinters op afstand weten te houden!

Enthousiast namen we alle felicitaties in ontvangst. Tweede en derde. Te gek! 

Bloemen, kussen, enveloppen een warme douche en een flinke file terug. Heerlijke dag.

Fred