Een verslag vanuit de volgwagen. 

Limburg 11 februari 2008

Met 8 junioren, 1 belofte en Trainer Rob naar het Zuid-Limburgse Noorbeek. Ploegleider en topkok Joost, in afwachting van het vaderschap, in de IJmond achterlatend. 

De weersvoorspellingen waren meer dan veelbelovend dus iedereen stond op vrijdagavond ruim op tijd gereed om te vertrekken. Na een voorspoedig verlopen reis aangekomen in ons riante onderkomen. Enkele mannen, vooral degenen die nog nooit in Limburg hadden getraind, gingen op tijd hun mandje opzoeken. De volgende morgen, na een soort van Hilton ontbijt, ja Joost smijt in een keer z’n jaar budget op tafel, kon de strijd beginnen met de Mergellandroute van 140 km op het programma. De gevreesde Keutenberg zou door een van de kleppers wel even op de grote plaat beklommen worden. Bas deed het ook nog.

Vanuit het vertrek stond direct de langste klim van de dag voor ons.  Gils demarreerde direct op een verzet wat Fred Rompelberg gebruikte tijdens zijn record van 267 en nog wat kilometer per uur. Het duurde dan ook niet lang of onze vriend stond totaal geparkeerd. Hij wilde kleiner schakelen en toen brak z’n ketting. Fietsenmaker en oud renner Habets repareerde voor een habbekrats het euvel en maakte er in mum van tijd een prima koersfiets van (te veel liefde voor het vak, wordt nooit rijk). Gils sloot snel weer aan en genietend van het mooie weer werd na een kleine 5 uur de douche snel gevonden.

Nadat Rob en Piet die goed geluisterd hadden naar Kennemerland topkok Joost, die in verwachting is van zijn eerste spruit en niet mee kon, was de pastamaaltijd snel verorberd. Het werd rap stiller in ons huis, half 11 lag alles onder zeil.

De volgende dag waren ze niet zo fanatiek maar toch. De Cauberg kreeg de naam “pestlijer”, de Slingerberg ook al niet veel goeds, maar na een keer of 10 kan ik me er wel wat bij voorstellen. Na veel kilometers en afzien iedereen moe maar voldaan om 1900 uur weer thuis. Alleen Jesse die moest nog effe schaatsen.

De Volgwagen.