9 januari 2012

...... te liggen.......

We zagen hem al steeds vaker het strand verkennen. Soms alleen, soms met zijn maten. Eerst op rupsbanden, daarna ook met gerichter materiaal: Jacco Nak. De man die jaren de coordinatie op zich nam voor de vrijwilligers op de Pier en strandopgang Wijk aan Zee. Fietsen op het strand was al lang geleden afgezworen. Het bloed kruipt waar het gaan kan. Er was uiteindelijk maar heel weinig nodig voor Ben Davidson om hem over de streep te trekken..... Het leek wel het lang verwachte telefoontje. Inmiddels stromen de aanbiedingen binnen. Wij zien nu al uit naar het verslag van volgend jaar! Beleef het mee...... 

Na jarenlang mijn adagium overeind gehouden te hebben dat het strand vooral bedoeld is om op te liggen ben ik afgelopen weekeinde toch eens op de fiets gestapt om van Egmond via de Pier weer naar Egmond te rijden. En dat zelfs over het strand! Met grote dank aan Cees van Borre die mijn taak als “rayonhoofd”  Wijk aan Zee wilde overnemen.

Ruim een week voor Kerstmis werd ik gebeld door Ben Davidson en gevraagd om in zijn eliteteam mee te doen aan de business race. Natuurlijk streelt dat het ego van een ‘renner in ruste’, en ik aanvaarde de uitdaging vooral om weer een doel te hebben om voor te trainen. Maar ja, wat een enorme klasse zit er in dat team; ervaren en gerenommeerde “zandhazen” als Charles van Royen, Jasper Dijkhuizen, Jeffrey Eijking en Edwin Pijnen. Oeps, waar ben ik eigenlijk aan begonnen...., en dat met maar een week of drie te gaan tot de start.

Uit de verhalen van anderen weet ik dat er toch wel heel serieus met zo’n strandrace om gegaan moet worden. Uit welingelichte bron weet ik dat er teams zijn die zichzelf wekelijks slopen, aan yoga (!) doen en illegale strandraces rijden. Sterker nog, er zijn zelfs renners die zelf de noppenbanden “snijden” voor het beste resulaat. Al met al reden om het op zijn Zoetemelk’s (“de tour win je in bed”) aan te gaan pakken.
Enfin, met wel eenmaal een ritje Egmond-Pier en eenmaal een ritje Pier- Bakkum (allebei met wind mee) moest het dan toch maar gebeuren. Vooral benieuwd naar de volle 36 kilometers zand! Nou het werd al snel spannend, want in de hectiek van de vroege start was de ‘botsmuts’ nog in de schuur thuis achtergebleven. Zou het opvallen als ik zonder helm rijdt? Ja zeggen de ervaren renners, dus met een noodvaart een retourtje Uitgeest en met de helm op het hoofd ver achter mijn teammaten in het startvak aansluiten. Wel gezellig hoor, met zo’n 1.000 idioten koukleumen op de boulevard....

Maar als we dan eenmaal rijden is het gewoon rammen, rammen en nog eens rammen. Eerst maar eens bij die teammaten zien te komen. Nou vergeet het maar, met mijn hartslag vol in het rode gebied leek het mij handig om een gelijkwaardig groepje te zoeken. Valt ook niet mee, er zijn altijd mannen die denken dat het harder kan, maar er zijn ook altijd mannen die terugwaaien na een vliegende start. Maar wel een machtig gezicht hoor; zo’n enorm pak renners op het strand op weg naar de pier. Hoezo het strand is om op te liggen? Vandaag maar even niet...

Onderweg naar de Pier heel veel aanmoedigingen, en dat voor een eerstejaars die ook nog eens incognito (in prachtig nieuwe kledij gestoken, dankuwel Patina/Colorscan!) rondrijdt. Bij de Pier zie ik mijn vaste team vrijwilligers staan. Alles weer zoals vanouds, complimenten mannen! Afstappen voor een bedankje aan hun doe ik toch maar even. Ik begin in een lekker ritme te komen en heb een paar gelijkwaardige maten om mij heen. Op de terugweg kom ik eindelijk eens de Castricumse post voorbij. Hier ligt het meesterwerk van Willem Zonneveld weet ik mij te herinneren. En inderdaad; “het plankje” van Willem helpt ons weer de stoep op na de parkeerplaats; aha dat is ‘m dus: “het plankje”past inderdaad precies. Duidelijk aangelegd door een kenner en liefhebber! Bij deze lus zie ik ook wat bekende namen voor mij rijden en dat geeft mij de goesting om nog even vol aan te gaan naar Egmond. Kan tenslotte niet ver meer zijn!

Weer op het strand jaag ik de hartslag weer in het rood en de kilometerteller weer over de 30 km/h. In de verte zie ik Egmond al liggen en helemaal verbazend is dat daar prachtige zonnestralen schijnen; is het strand dan toch om op te ..... Nee, nog niet, even concentreren nog en doorrammen. Nou dat moet inderdaad nog wel even, er komen een paar gasten op fietsen met enorme wielen voorbij rijden. Tsjonge het lijken wel ouderwetse fietsen zo groot zijn die 29’ers, maar ik heb nog wat over en sluip mee. Overnemen wordt er naar mij geroepen, nou ik doe effe niks. Ben blij dat ik nog kan nadenken en klamp mij vast aan de laatste restjes energie in de spiervezels.

De strandopgang komt in zicht. Nog een klein stukje lopen en dan uitbollen op het verharde lijkt mij heerlijk, maar ik doe het toch anders. Doorrossen over het mulle tot ik bijna omval en dan nog even rennen. Hupsakee weer in het zadel in op het kleinste tandwiel nog even doorsprinten tot de streep. Daar staat Sander Lormans net met een verse bos ruikers te zwaaien op het podium. Kolere zeg, hoe flikt hij dat toch iedere keer?! Vlak achter de streep vindt ik weer wat teammaten terug; lekker gefietst mannen? Uiteindelijk wel, en ik moet eerlijk toegeven, voor deze ene dag in het jaar stap ik van mijn principes af; het strand is..., om jezelf helemaal op leeg te rijden!

Sportieve groet,

Jacco Nak