Zaterdag 26 juni 2010

Even het geheugen opfrissen: Alfons Sprengers heeft ons afgelopen winter en vroege voorjaar vergast op mooie verslagen over de voorbereidingen op zijn monsterproject: Duchenne Heroes. Hij vroeg daarbij om aandacht voor zijn prestaties. Natuurlijk vanwege het goede doel waarvoor hij rijdt. Alfons meldde zich van de week weer eens. Hij gaf daarbij aan dat hij ambities heeft voor de maandagavond. Bescheiden maar toch..... Hier weer eens een verslag van Alfons dus. En ga er maar voor zitten want hij had wat in te halen!

Om in september goed getraind aan de start van Duchenne Heroes (700 km MTB-en en 7 dagen voor een goed doel) te staan moet er natuurlijk getraind worden. Veel meer dan ik gewend ben. Ik ga elke dag op de fiets naar het werk en fiets daarbij tweemaal per week een stuk om. Gemiddeld zit ik nu op 300 km per week op het fietszadel. En de laatste 11 weken zal dat steeds meer worden. Daarbij heb ik op 5 juni een marathon op de MTB gereden. In Limburg werd Limburg mooiste georganiseerd. Over een afstand van 110 km over vele mooie heuvels en dat bij een temperatuur die in tijd van 1 week was gestegen van ongeveer 10 graden naar 30 graden. Het was die zaterdag al vroeg dag want om 5 uur stond Peter de Jeu http://petersbike.web-log.nl/petersbike/

al voor de deur. Ik was mooi op tijd klaar en had al mijn spullen keurig klaar staan. Met enkele minuten waren wij op weg naar het land van Gulpener bier en mooie heuvels, in de hoop de mooiste van Limburg te ontmoeten. Voor het zover was moest ik op vrijdag nog hard werken om mijn fiets te prepareren. Stuur los, remhendel en schakeling loshalen, opbouw draaien en voorvork wisselen. Dat hele circus was nodig omdat ik volgens de deskundige van ONYVA MOUNTAINBIKE CLINICS te laag op mijn fiets zit. ONYVA had voor het goede doel een MTB clinic georganiseerd. De nog niet zo lang geleden gekochte voorvork is namelijk voorzien van een kortere buis dan mijn andere voorvork. Om de vork veilig te monteren moesten de twee ringen (3 cm) tussen opbouw en balhoofd er tussen uit. Ik was er wel even mee bezig maar het is gelukt. Ergens in mijn achterhoofd wist ik echter wel dat ik iets was vergeten.......

Waren dat de twee boutjes die de voorbouw vastzetten...Ja volgens mij wel. Nam mezelf voor om dat dan maar even te doen voor het vertrek. Maar toch vergat ik dat dus. In de auto kwam het weer boven drijven en zat het weer vers in. Rond de klok van 7.30 uur naderden wij de afslag naar het startterrein. We stonden al stil op de vluchtstrook want het was al vrij druk met fietsers (race en MTB). We hebben ongeveer 3 kwartier gedaan over ongeveer 4 kilometer. Na een gevecht om de auto te parkeren: kan hij nog wat naar rechts, kan hij nog wat naar achter enz, waren wij gereed om de spullen uit de auto te laden. Startbewijs omruilen voor label en op 8.45 gingen wij van start. En de temperatuur liep al lekker op, en die zou nog verder oplopen..... Mooi tempo gereden en Peter nam het voortouw. Tot de eerste stop viel het parcours niet tegen al had ik last met klimmen en duurde het erg lang eer ik hersteld was. Misschien had het te maken met het Engelse hoestje dat ik bij terugkomst van zoon Wim uit Engeland had gekregen. Toen wij een uur op de fiets zaten kwamen wij weer langs de snelweg en de file was alleen maar groter geworden. Later bleek dat er mensen waren die er ruim 3 uur over gedaan hebben om van snelweg af te komen en te parkeren. Maar hoestje of niet, ik ga geen uitvluchten zoeken, de training zal zeker ook omhoog moeten. Bij het tweede rustpunt met Peter afgesproken dat hij maar vooruit moest gaan. Mtb-ers zijn zeer gemoedelijke mensen, en een gesprek is gauw begonnen. Er waren vandaag 30.000 mensen op de fiets, in verschillende afstanden en op MTB-, race- en huis tuin en keukenfiets. Je zult maar in Limburg wonen, is het geen pinkpop dan is het wel de Cauberg clinic of noem ze allemaal maar op. Ik heb heerlijk gefietst en was moe maar niet kapot. Alles was prima verzorgd, het parcours perfect en mooi stoffig zodat er een soort wildwestscenes te zien waren. Als je een stofwolk zag dan kwam er al snel een MTB-er te voorschijn. Na bijna 7 uur kwam ik voldaan over de streep. En de mooiste verrassing kreeg ik op de finishlijn aangereikt. Een vochtige blonde uit Gulpen en die ging er wel in na al dat stof!! 

Op zaterdag 19 juni 2010 was ik in de hel!

Vandaag was het tijd voor mijn 2de marathon op de MTB. Daarvoor stapte ik om 7.00 uur in de auto naar Wageningen. Daar werd vandaag namelijk de Jan Jansen Classic georganiseerd. De JJC heeft een zusje dat graag op de MTB zit en daarom werd er een MTB tocht gehouden van 118 km. Volgens de organisatie een unieke kans omdat voor 1 dag een bijzonder natuurgebied door Natuurmonumenten was opengesteld. En mooi was het hoor. Rond 8.45 uur ben ik gestart  Eenzaam was ik zeker niet want elke MTB-er is zeer spraakzaam en contact is snel gelegd. Het eerste deel van de route ging niet echt soepel. Met beenstukken en lange mouwen had ik het eigenlijk te warm en dus moesten de beenstukken eraan geloven.

Ik had ze nog niet af of er brak een wolk en tot op het draadje was ik nat. Waar anderen onder bomen en bushokjes stonden te schuilen ging deze stoemper gewoon door, je kan maar een keer nat worden, toch..? Langzaam ging het beter en na de eerste verzorgingspost, met carboreep, kwam ik beter in mijn ritme. Het klimwerk was minder dan tijdens Limburgs mooiste en de temperatuur lag een graad of 15 lager. Dat moest dus goed komen. De 2de en de 3de verzorging heb ik, en met mij vele anderen, gemist. Men was er nog niet aan toegekomen om de routes naar deze gecombineerde posten (race en MTB) uit te pijlen. Gelukkig had ik genoeg bij me. Het was een mooi rondje en die hoosbui was maar lokaal gevallen (in één bos) dus daar waren allemaal plassen met zwart water ontstaan. Mijn fiets was niet meer te herkennen en dat was met de baas al niet anders. Ik had aan het einde nog over want ik kon nog aan kop sleuren van een lint van een man of 8. Van de laatste post naar de finish was nagenoeg vlak en dat was wel mooi anders had ik zeker niet op kop blijven rijden. Na 6 uur en 3 minuten stond ik weer naast mijn auto. Als je bedenkt dat de hel ruim 12 kilometer langer was en ik een keer of drie verkeerd ben gereden dan kan ik niet ontevreden zijn. Daar staat wel een lagere temperatuur tegenover en natuurlijk het ontbreken van Limburgse heuvels.

En hoe staat het met de sponsoring? Dat gaat echt geweldig! De huidige stand is € 8685,- en er lopen nog enkele zaken waaronder een bonnenbus voor de lege flessenbonnen bij Deen in het centrum van Heemskerk. Tijdens een Topcompetitie BMX in Baarn gaat men een benefiet avond voor Duchenne organiseren en als scheidend voorzitter van de ouderraad (mijn dochter gaat naar het voortgezet onderwijs) hoop ik dat de basisschool nog iets wil ondernemen

Afgelopen heb ik de Heemskerker Courant “gehaald”en mede naar aanleiding daarvan heeft de wereldberoemde radio Heemskerk gemeend om een telefonisch interview met mij te houden. Ik wil proberen om bij de start de magische grens van €10.000 geslecht te hebben. Maandag ga ik maar een keertje meedoen met de recreantenwedstrijd, beetje snelheid oppakken en kijken hoelang ik in de groep mee kan.