10 juni 2010

Kreileroord. Bij Wieingerwerf rechtsaf en voordat je IJsselmeer inrijdt de laatste weg links. Ooit is hier het eerste huis gebouwd, de reden waarom is nooit bekend geworden. De straten ogen slordig, de huizen verlaten. Soms beweegt er iets want we hebben geluk; het is verkiezingsavond ! Mensen komen naar buiten om hun brief in de grote bus te proppen. Last dat deze vol zal raken zullen ze in Kreileroord niet hebben. Kreileroord in een spookstad in een woestijn van weilanden waar mensen zich schuil houden uit angst voor de onbekenden, dag in dag uit..

Maar in juni rommelt het in Kreileroord ! Angstig mompelt een dame van middelbare leeftijd, gezet en met ringen in de neus van achter de deurkier vandaan; "elk jaar ergens in juni komen er allemaal mensen met rare helmen, brillen en science fiction voertuigen door ons dorp rijden ! Je ziet ze staan achter muren en heggen, en ze praten onverstaanbare taal met elkaar". Ondertussen gebaard een oude man aan de overkant om te stoppen met dit gesprek en vooral niet met de vreemden te praten. De deur gaat dan ook plotsklaps dicht en de wereld tussen binnen en buiten is weer gescheiden.

Kreileroord en het Regio Kampioenschap Tijdrijden; het heeft echt niets met elkaar, of toch wel ? De KNWU moet anders gedacht hebben. Hun logica zal zijn; de bewoners zitten binnen en de fietsers rijden buiten dus ergo we kunnen daar hard gaan fietsen zonder een mens te raken. Ook al waren er sporen zichtbaar dat er in de periferie rondom Kreileroord ooit mensen geweest zijn (olie op de weg, klei uit de weilanden de weg op gereden), op deze drukkend warme avond met loodgrijze luchten, miezerregen en af en toe spoelregen was elk teken van leven weggezogen in het grijze decor.

Totdat de KNWU kwam ! Een huifkar aan de noordkant, een gele jurywagen met enthousiaste speaker aan de zuidkant. Renners zich opwarmend daartussen. Kreileroord is belegerd met mannen en vrouwen die zich 19,5 km lang in een eenzaam avontuur storten op weg naar roem voor thuis, club of krant. De sporthal (!) werd het crisiscentrum, de parkeerplaats het kampement. De nieuwelingen zouden 18:00 beginnen, daarna de junioren, masters, amateurs, dames, beloften tot aan de eliten aan toe. Zij hadden de lamp op hun fiets.

Thijs Leijgraaf trok zichzelf als eerste op zijn futuristische maanlandingsvoertuig de grijze einder in, zijn ouders bezorgd achterlatende of ze hun zoon ooit nog zouden weerzien. Zo leek het. Daarna een hele rits nieuwelingen waaronder voor BRC Luca Schrijen (tijdritfiets Ben D zonder LP achterin) en Richard Jansen (opzetstuur). Vader Schrijen had zoon gevraagd het rondje snel te ronden zodat hij van dezelfde fiets gebruik kon maken. Zoon Schrijen begreep de tip en rondde zo snel dat hij op tienden van seconden eerste werd ! Met behulp van mechaniker Sebastiaan Teeling kon Schrijen sr. (startnummer 52) om 18:52 van start. Er is logica..

Schrijen sr. trok zichzelf met volle kracht de stilte in. Daar rij je dan, in de regen zonder leven om je heen door een akelig stil decor... ook nog wetende dat Bert Bakker 1 minuut achter je gestart is. Dan kom je toch wel heel snel met jezelf in gesprek over de snelheid, het hart, de longen en de kracht. Waar moet de energie heen vandaag, wat is de zwakste schakel ? Conclusie; niet onder de 40 vandaag. Laatste 3 km is nog enigzins wind mee dus is er nog wat over dan kan daar alles eruit tot misselijkheid aan toe. Zo moet ik die Bakker achter mij houden en het podium voor me.

Toen gebeurde er iets onverwachts ! Zag ik een mens met machine voor mij of was het een boom ? Of begon ik te hallucineren ? Er bewoog iets... en het lijkt groter te worden. Ik was mijn voorganger aan het inhalen !!! Zou Bert Bakker hetzelfde zien ? Hellup ! Linksaf richting IJsselmeer, de weinige wind die er was nu schuin tegen. Echt volle bak, geen gelul. Die man moet ik voorbij want wordt ik door Bert ingehaald dan kan ik altijd nog zeggen dat ikzelf ook iemand heb ingehaald. Staat goed thuis, op de club en in de krant ! Ik haalde hem in de bocht in voor het laatste rechte stuk. Nu even heel stoer naar de andere kant van de weg om hem mijn zuiging te ontnemen en hup, op de 13 en volle bak zo die gele bus in. Nog steeds geen Bert...

De laatste 3 km had ik helaas een tandje tekort maar de gedachte dat Bert nu mijn feestje niet meer mocht verpesten bracht mij naar een toerental van ruim 110 op de 52/13 om zo met 50 over de streep te knallen. Mond wijd open, hartslag 188 en door klei, regen en zweet besmeurde zonnebril een dienstdoende agent bijna rakend. Omdat ik de laatste starter was van de Masters/40+ (tsja eens moet je toegeven..) werd het podium meteen opgeroepen. Ik had nog enige hoop omdat het voor mijn gevoel zo lekker ging echter, hoorde nog even een naam die begon met "Cees" maar sloot met Koolen..

Luca was helaas al naar huis, kon de triestesse van Kreileroord niet langer verdragen ondanks zijn witte rozen. Sebastiaan mocht nog, was zich al langzaam aan het inrijden voor zijn eenzame avontuur. Onderwijl zocht ik de kleedkamer op en hoorde de verhalen aan van wat de mannen onderweg allemaal gezien hadden. Het werd voor mij het bewijs dat een extreme inspanning in een dergelijk decor mensen serieus doet trippen. Er was zelfs een renner die over heuvels had gereden....

Dat ik mij zorgen had gemaakt over Bert Bakker was niet helemaal onterecht. Met zoonlief (die overigens ook een halve minuut achter zijn vader eindigde, ik voelde mij meteen verbonden !) besprak hij onder de douche een exercitie dit hij het weekeinde ervoor had uitgevoerd. Hij had uit zijn trapas een rubber afdichtingsringetje gehaald omdat hij ook maar enigzins het gevoel had dat dit ringetje zijn snelheid zou kunnen doen afnemen vanwege de wrijving. En omdat hij toch met wrijving bezig was had hij zijn stalen lagers vervangen door keramische. Dat er zo meer vuil in de lagers kon doordringen nam hij op de koop toe, immers snelheid boven alles ! Het vervulde mij toch wel van enige trots dat ik deze wereldkampioen die een klein half uur op mij gejaagd had was voorgebleven.. mijn motivatie en eindsprint waren dus niet onterecht ! 

Luca werd 1e bij de nieuwelingen in een tijd van 27:07 over 19,5 km. Tijd Richard 29:48 (8). Cees deed er 27:30 (positie nnb) over en Sebastiaan 26:47 (16). En toen was het verhaaltje (en ook het licht) uit.