Nog geen maand terug hadden we (Leo en Jan) het idee om deel te nemen aan de toerversie van de helse klassieker Paris Roubaix. Met een goede voorbereiding (training, banden/fietskeuze) moest het zondag 6 juni gebeuren. Maar een dag er voor werd het nog een spannend, konden we wel starten.

De zaterdag ochtend ervoor vertrokken we samen met onze vrouwen  op weg naar Chambronne-Ribecourt (een voorstadje van Parijs) waar het startnummer in de middag  op gehaald kon worden. Na het nummer opgehaald te hebben zijn we de stad Compiegne in gegaan om nog van het franse leven te genieten (eten en op het terras zitten) en omdat de fietsen in de auto stonden hadden we de auto in een parkeergarage geparkeerd.

Om een uur of 10 avonds vonden we het tijd om terug te gaan naar het hotel. Aangekomen bij de parkeergarage staat er met grote letters FERME of te wel dicht.

Nou hadden we gewoon een kaartje waarmee je 24 uur in die garage kon komen, maar dan moet de scan apparaat het wel doen. Het kaartje is er op alle mogelijke manieren ingedaan maar de deur ging niet open. Nu werden we wel wat zenuwachtig want we konden starten tot 7 uur, en de garage ging de volgende ochtend om 8 uur open. Leo bleef koel en zei zoals altijd komt goed, en ja hoor er komt nog een stel aan die in de garage moest zijn en de deur ging open. Op naar het hotel en slapen maar.

Om 5 uur ging de wekker, ontbijten aankleden (zomer tenue)en 5.45 uur in de auto waar we door Wendy en Miranda naar de start werden gebracht. De fietsen werden in elkaar gezet, nog een keer gecontroleerd reservebandjes mee, repen in de achterzak en de bidons gevuld. Om 6.30 uur gaan we van start  we zijn in koers. Al snel word er een groep gevormd van ongeveer 25 man. In het begin rijdt een duo (tandem) op kop, de mannen houden het tempo er goed in en er worden vele renners al ingehaald. De route naar de eerste stempel post gaat over mooie glooiende wegen en na ook stukken op kop gereden te hebben stonden we om 9.00 uur bij de eerste stempelpost Bohain. (85 km)Stempel halen even een banaan eten een koekje happen en  bidon bijvullen en weer op weg naar Solemes waar stempel post 2 zou zijn.

Nu weer een nieuwe groep zien te vinden, we rijden in een klein groepje naar de eerste kasseienstrook (na 105 km) deze is 2200 meter lang de hel is begonnen en vanaf nu is het ieder voor zich. Met een redelijke versnelling rammen we over de kasseien, Ik waan me Cancelara en we rijden diverse mensen voorbij. Je moet goed vooruit kijken als je deze wilt passeren aan welke kant ga ik er voorbij, hoe liggen de stenen erbij. Niet door de plassen want misschien zit er een gat in de weg. Na 4 stroken waarbij de langste 3700 meter was kwamen we om ongeveer 10.45 uur aan op stempelpost 2 waar ook Miranda en Wendy ons stonden op te wachten. Even de ervaring over de kasseien gedeeld te hebben met de vrouwen reden weer op weg naar stempelpost 3 HET BOS. Maar het begon te spetteren dat over ging in regen en dat werd een hevige regenbui, onweer, bliksemschichten De Hel was los gebroken, nu goed opletten op de kasseien, het gaf wel het echte gevoel waar je voor gekomen was. Een uur lang reden we in de stromende regen over de Franse wegen en ketsende keien. Overal zag je mensen met lekke banden kapotte versnelling apparaten aan de kant staan, wij hebben daar nog geen last van en komen om 12.30 uur aan in Aremberg waar stempel 3 word gehaald. Daar rusten we even uit en onder tussen schijnt de zon weer die ons weer verwarmd. We stappen weer op de fiets en mogen gelijk over de keien van het beruchte bos van Wallers rijden, 2400 meter ploeteren waar op het eind van de strook onze vrouwen staan om ons aan te moedigen en een foto te maken.

Wij hadden samen afgesproken dat we bij alle stroken over de keien zouden rijden en niet de gootjes of asfalt stroken ernaast. In het bos reed volgens ons 80% over het geasfalteerde strook wat een watjes.Na weer diverse stroken kasseien te hebben getrotseerd krijgt Leo een lekke band maar had het geluk dat het net bij  stempelpost 4 was, waar je je band kon laten wisselen door een aardige fransman. Dat was goed ook want de kracht is dan ondertussen uit je vingers van al dat gebonk. Het zelfde ritueel volgde zoals bij elke stempelpost.

Leo haalde zijn wiel op en we gingen weer verder stempelpost 5 (Cysoing)

Weer begint het te regenen maar nu wat gematigd . We hebben er 200 km op zitten en mag zo kasseien strook best wel eens wat korter zijn, net dat je denkt daar is het einde krijg je 20 meter asfalt en dan mag je gelijk nog een keer 1000 meter. De ene strook verteer je beter als de andere. Waar dat inzit ik weet het niet (psychisch) Je voelt je rug, armen  stram worden.

De benen zijn nog steeds goed, zeker na een strook kasseien rijden we samen in goed tempo naar de volgende strook vele mensen voorbij, dat geeft een kick het lijkt net alsof je in de finale zit van de wedstrijd. Bij stempelpost nr 5 aangekomen krijgen we een lekkere cola aangereikt van onze vaste volgers, en dan de laatste 30 KM  waarvan nog 8 KM kasseien.

De benen lijken ineens niet zo goed meer te zijn de laatste 2 stroken worden met hangen en wurgen genomen, en jan zijn crank zit los gelukkig had ie de inbussleutel op zak en kon weer verder maar de snit was eruit. Om 16.30 uur kwam het bord Roubaix in zicht het moraal gaat weer omhoog en dan fiets je met volle snelheid de wielerbaan op, dat geeft gewoon zo’n kick

Prachtig gewoon. Bij de finish werden we als helden binnen gehaald door onze vrouwen.

Na even in het gras gelegen te hebben en nagepraat wilden we gaan douchen, maar er stond alleen een lange rij. Dan maar wassen bij de wasbak omkleden diploma en kei ophalen en naar huis. Om 23.00 uur zijn we thuis aangekomen nog even douchen en naar bed morgenochtend gewoon weer aan het werk.

 Het was een prachtige ervaring, goede ontspannen organisatie en we kunnen het iedereen aanraden om eens deze helle tocht te rijden.

In 2012 is deze weer wie gaat ermee?

 

Jan en Leo