10  januari 2010

Terwijl de redactie vandaag een echte binnendag had gingen de Nieuwelingen 'gewoon' op pad. Dat het zwaar was vonden wij verre van vreemd. Na het lezen van het verslag kropen wij nog wat dichter bij de openhaard. Brrrrrr....... Maar bij het zien van de foto's! Volgende week gaan we, weer of geen weer, gewoon weer op pad. Toch mooi dat een echte winter al onze fantastische en fanatieke schema's in de war kan gooien. Zo staat iedereen in februari gewoon fris en op gelijk niveau aan de start. Het belooft een mooi seizoen te worden! Maar voor nu...... lezen maar!

Begin maar met DE FOTO'S Dat maakt het verhaal nog mooier. 

In het weekeinde waarin de gehele EPE werd platgelegd lieten de nieuwelingen zich niet kennen. Na wat heen en weer geschuif over hoe te trainen op zondag (bos, strand, Tacx, weg) werd het uiteindelijk bos en zoveel mogelijk strand. De delegatie Assendelft wist dat het koud ging worden in de open vlaktes, immers over de weg tussen het boerendorp en het tuindersdorp kwam de sneeuw horizontaal voorbij en kwamen sneeuwhopen tot de assen.
 
Eenmaal in het bos aangekomen leek de wind weg te zijn. Tijd voor een lekkere warming-up met als hoogtepunt de steile klim achter de Kruisberg. Voorzitter van Toledo welke ook onder deze omstandigheden waakt over zijn pupillen waagde zich niet aan de klim, immers de garantie op capriolen dwars over links was teveel aanwezig. En insiders weten; de familie van Toledo is daar even klaar mee..
 
Na enige discussie over de waterstanden (immers het tij en Schrijen zijn nog geen vrienden) bleek dat aangekomen bij paaltje Heemskerk en strand er prima bijlag, wit tot aan het water. De geoefenden lukte het vanuit het duin meteen het strand op te rijden. Linksaf richting Wijk aan Zee werd de eerste serie van 6x4 minuten D2 ingezet met telkens tussendoor 2 minuten rust. Wind mee dus ging prima, allemaal lachende gezichten en snelle meters.
 
De schrik kwam bij Wijk aan Zee; eerst de familie Boomsma bijna op de vork, daarna een dolle herdershond tussen het spaaksel en als laatste het voorwiel bijna in de pier ! Er was nu geen weg meer terug, omkeren maar en met volle tegenwind de 2e serie van 6 terug naar Heemskerk. Hier ging het mis. Het zand was opeens zuigend, de wind ging opeens blazen en het was koud. Door de sneeuw was er ook geen zicht meer en waaierrijden werd al snel het ieder voor zich.
 
De groep viel uiteen, de blikken werden wat stroef. "Kunnen we niet over de weg, daar ligt geen zand" werd er geroepen door de man die onafscheidelijk is aan zijn crossfiets. "Ik bel mijn vader even, die komt me wel halen want mijn ketting piept" leidde een moegestreden renner de aandacht af midden vanuit het bos. Heemskerk Beach werd Omaha Beach; overal gestrandde renners, gekreun, gesteun, vloeken en aldoor maar die wind en sneeuw !  Onder leiding van de ervaren 2e jaars renners Luca en zeker Thom welke zijn schema volhield tot het einde sleepten zij hun moegestreden maatjes in het wiel richting de opgang, hen het laatste duwtje gevend om boven te komen. Eenmaal boven was het veilig, de storm viel weg en niemand bleef achter..
 
Enfin de tocht werd door de hele groep moedig geslecht en de mannen kunnen apetrots zijn dat ze onder deze omstandigheden toch een training hebben volbracht. Rijdt je straks door regen, wind en klei ergens diep in de polder van Groningen, denk dan terug aan deze morgen want veel erger kan het niet !
 
Meegenieten ? Zie de prachtige beelden op de site.