4 oktober 2009 

Het NCK voor de A-categorie kende voor de elite/beloften/amateurs van BRC dit jaar een gedegen voorbereiding. Als gegadigden hadden zich aangemeld John Koot, Rene van der Lee, Cees Schrijen, Hans Schelvis, Sebastiaan ten Zeldam en Ward Koster. Jeroen Scheffer was op de achterhand als reserve beschikbaar, evenals Jacco Nak en Niels Oden, voor het geval er (meerdere) uitvallers zouden zijn. Van deze groep hadden Cees, Hans en Sebas nog de ervaring van NCK 2008 in het achterhoofd, maar de andere mannen hadden nog veel ruimere ervaring met ploegentijdritten uit het verleden. Zo was Ward meervoudig podiumdeelnemer in de junioren/nieuwelingenperiode voor BRC in de ploegentijdrit. Ward had dit jaar nog niet veel kilometers in de benen maar een man met zoveel talent heeft minder tijd nodig om goed te zijn voor een inspanning als deze.

Er is zo'n 6 keer samen getraind op het ''rondje Stompetoren'' en daarnaast hebben de deelnemers nog hun individuele trainingen gedaan. Uit alle hoeken en gaten werd tijdritmateriaal verzameld, met ligsturen en dichte wielen. Daarnaast heeft Cees nog een partij nieuwe tijdrithelmen geregeld namens de vereniging.

Niets werd aan het toeval over gelaten. Alle tijdens de 2e training had Rene enige pech toen het bracket van de van Ben D. geleende tijdritfiets losliep. Rene heeft toen de training vanuit zijn auto gevolgd en daarna zijn eigen fiets gebruikt met dicht achterwiel.

Zaterdagochtend vertrokken wij zo met 2 auto's volgepakt met fietsen, wielen en tassen naar Hoogezand. Vol goede moed, maar enigszins bevreesd voor de erbarmelijke weersvoorspellingen met regen en heel veel wind (7 tot 8 in het noorden van het land). Na een koffiepauze bij Marum arriveerden we rond 12.00 in Hoogezand. De dames waren al aan het rijden, de junioren reden zich warm op de tacxen onder de Partytent en met de goede verzorging van soigneurs Danny, Dennis, Sjors, voorzitter KJ van T., begeleider Martin Koopman en een toegewijde vrouwelijke masseuse (Anitra Koopman, zus van ….).
Bij ons was er nog enige twijfel over het al dan niet met dichte wielen gaan rijden. We hebben wel getraind met ferme wind, maar niet met een harde wind als nu. Rond de sporthal van Hoogezand viel de storm voor het gevoel nog wel mee, maar hoe is het op de buitenwegen? Toch besloten we allen om met dicht achterwiel te gaan. Na warmrijden op naar de start, 14.11 aan de beurt. De formatie was zorgvuldig uitgedokterd tijdens de trainingen: eerst Rene, dan Cees, dan Ward, Sebas, John, Hans.
Nog geen kilometer na de start meteen pech; de ketting van Ward valt eraf. Hij moet stoppen, wij peddelen door en kijken bezorgd om. Ward komt al aangesneld en pakt meteen zijn positie voorin op. Cees doet sterke kopbeurt en Ward pakt hard over. Met de wind schuin van opzij ligt het tempo meteen boven de 50. We houden een gesloten formatie maar het opvoeren van het tempo doet meerderen meteen in de voegen kraken. Zelf zie ik mijn hartslag al ras rond 185 liggen en ik snak naar meer lucht. Ik zal zo wel herstellen, beeld ik mijzelf in. Zoveel mogelijk beschut proberen te rijden is het devies, maar de wind lijkt van alle kanten te komen. Daarbij hoor ik ergens iets aanslepen als ik aanzet. Het lijkt of de formatie meteen probeert goed te maken wat er met de pech van Ward verloren lijkt te zijn. Eigenlijk was het opzet om gedoseerd en geleidelijk de eerste 30-35 km te rijden en daarna zomogelijk nog wat op te voeren. Ik wist dat ik wat vermogen te kort kom als het echt maximaal gaat met deze mannen maar hoopte toch de eerste fase goed door te komen Zo zwaar als ik het echter meteen heb geeft geen goed gevoel. Opeens roept Rene ''Cees is eraf''. Cees blijkt al achter de ploegleidersauto te zitten. Het is ca. 5 a 6 km. Ik ben verrast, want Cees was tijdens de laatste trainingen erg goed en deed altijd lange en stevige kopbeurten. Ik baal al met Cees mee. Dan moet ik vastbijten, neem ik mezelf voor. De wind blijft continue van links en rechts tegen ons aanbeuken. Elke bocht en rotonde doet pijn bij het aanzetten, ik blijf op de limiet zitten en herstel niet voldoende. Een paar keer moet ik roepen ''ho ho'' en "een tempo". Maar Na 19 km breek ik als ik van kop afkom en ik laat lopen. De mannen zijn nu nog maar met 4 over en kunnen niemand meer verliezen... Het vervog heb ik van horen zeggen; rond km 30 is Rene ook uitgeput en moet in het laatste wiel blijven. De wind is dan meer schuin mee, maar dat wil niet zeggen dat het lichter rijdt. Sebas blijkt in topvorm en Ward is ook helemaal oke (hoewel hij zelf dat niet helemaal vind, maar zijn referentiekader als bijna-prof van enkele jaren geleden is anders dan voor de gemiddelde B-amateur). De beul uit de Broekpolder John is altijd een sterke stoemper en hout stand. De mannen weten de ploeg die voor ons gestart is bij en in te halen. Later blijkt die ploeg gestayerd te hebben achter de BRC formatie en komen ze nog terug maar helemaal fair is dat niet. Windje mee worden snelheden van tegen de 60 gehaald, Rene hangt aan het elastiek maar houdt stand. Sebas en Ward doen de meeste kopbeurten en de formatie wordt binnengeloodsd in 1 uur 7 of zoiets. Cees staat zwaar gedesillusioneerd de mannen op te wachten en ik rijdt stevig teleurgesteld samen me een geloste HRTC amateur terug naar Hoogezand.
Een analyse geeft dat met deze hevige wind de vorm en onderlinge vermogensverschillen tussen onze renners helaas te snel een schifting heeft gegeven. Waarschijnlijk is ook de startperiode te intensief geweest, wellicht te maken met de pech van Ward waardoor het doseren en geleidelijk rijden niet voldoende uit de verf kon komen.

Uiteindelijk blijken we een 42e tijd te hebben gezet, van de 70 deelnemende teams. De tijd is gezien de erbarmelijke omstandigheden goed te noemen, mede gezien het feit dat slechts de 4 overgebleven renners grootste deel van het parcours hebben moeten ronden.

Zo gaan we allemaal weer huiswaarts met ieder de eigen overwegingen, en een ervaring rijker... Wellicht kunnen Cees en ondergetekende het later beter relativeren, nu overheerst toch vooral teleurstelling. De andere mannen kunnen toch vooral terugzien op een goed prestatie, in ieder geval heeft iedereen 100% inzet en strijdlust getoond en daar kunnen wij en BRC helemaal trots op zijn. Nu lekker uitrusten. 

Mannen en organisatie, bedankt voor de inzet en ondersteuning!

Hans S.